PUBLIC SPACE​ / DESIGN AND RESEARCH PROJECT

HET SPEELTUIN PROJECT

SPEELTUIN RISICO 

Dit project zoomed in op de hedendaagse functie van de speeltuin. Spelen is de dominante activiteit in de cultuur van het dagelijks leven van kinderen. Maar is de speeltuin nog steeds de plek waar kinderen leren door te spelen en om te gaan met de maatschappelijke basis principes in het leven op kleine schaal? De speeltuin is de plek waar ze worden gedwongen zichzelf te leren kennen en hoe ze zich moeten ontwikkelen bij het nemen van beslissingen, het oplossen van problemen en het reguleren van emoties. Opzoek naar risico om hun fysieke grenzen te achterhalen en te testen. Kijkend en werkend met de speeltuin in mijn straat. 

Sluit deze speeltuin nog wel aan op de behoeftes van de kinderen? Is er nog ruimte om de basisregels van sociaal gedrag te ontdekken en je persoonlijke grenzen te achterhalen? Door nauw samen te werken met de kinderen uit de buurt, en met kinderen die leven in verschillende omgevingen ben ik in dit project er achter gekomen waar de hedendaagse speelplek aan moet voldoen, een speelplek die de ontwikkeling en de behoefte van het kind beantwoord en ontwikkeld.

In het speeltuin project ontwerp ik een nieuwe vorm speeltuin in mijn straat, een speelplek die beter aansluit op de kinderen van nu en samenwerkt met de planologische vorm van de woonwijk.

GEÏSOLEERDE PLEK

Als ik naar de speeltuin kijk, zie ik een over ontworpen, volledig beschermde, veilige speelruimte in een raster waar geen ruimte is om je eigen grenzen te testen. De speelobjecten zijn in een bepaalde vorm geplaatst en kunnen op één specifieke manier worden gebruikt. Er is geen ruimte voor persoonlijk initiatief. Op wat voor manier ontstaan ​​deze ontwerpen voor speeltuinen. Is er enige vorm van communicatie waar kinderen naar opzoek zijn in een speeltuin? Wie bepaalt waar er speeltuinen worden geplaatst in de stedenbouwkundige vorm van woonwijken. Waarom zijn speeltuinen vaak geen onderdeel van de stedenbouwkundige vorm, maar een geïsoleerd object in de ruimte?

Deze geïsoleerde plek communiceert niet met de ruimte eromheen. De geïsoleerde ruimte die voor de kinderen is gemaakt, geeft geen antwoord op de vraag waar kinderen naar kijken. Dit heeft tot gevolg dat de kinderen buiten de speelruimte dichtbij het verkeer spelen of naar plekken gaan die niet gemaakt zijn om te spelen, zoals verlaten gebouwen. Het zo veilig mogelijk maken van de geïsoleerde speeltuin met de verschillende soorten speeltoestellen achter een hek die de kinderen moet beschermen voor het verkeer resulteert in een tegenovergestelde veiligheid situatie. De ruimte rondom de speelruimte is open en vrij te gebruiken maar niet betrokken bij het straatoppervlak. De auto ziet de speeltuin op het allerlaatste moment wat resulteert in gevaarlijke situaties.

De bestaande speeltoestellen zijn vaak zo ontworpen dat er maar één bepaalde individuele manier van gebruik is. Daarnaast zijn ze zo ontworpen dat alle risico’s worden gehaald. Echter zijn de risico’s er alleen wanneer de toestellen op de juiste manier worden gebruikt en dat is eigenlijk nooit het geval.

ALDO VAN EYCK EN BRUNO MUNARI

Voor het zoeken en ontwerpen van de juiste speeltuin gerbuik in het werk van Aldo van Eyck en Bruno Munari. Hoe er met speeltuinen wordt gewerkt vanuit de primaire vormen en de stadsarchitectuur en hoe mensen reageren op ruimtes. Werken met het artikel van Mariana Brussoni om het belang van risicovol spel in de ontwikkeling van kinderen en sociaal gedrag te ontdekken. Kijkend naar de visie van Johan Huizinga over het element van spel in het leven van de mensen. Door samen met De NIJHA Speeltoestellen fabriek de oorsprong van de speeltuinen te begrijpen en de gedachtes achter de ontwerpen van speeltoestellen. In combinatie met het praten met de kinderen uit de buurt, scholen uit verschillende steden om erachter te komen wat de perfecte speelruimte is voor kinderen die past in de stedenbouwkundige ruimte van de woonwijk in mijn straat.

 

Dit resulteert in een nieuw ontwerp voor de speeltuin in mijn straat waarbij de speeltuin en de publieke ruimte samen werken en kinderen maar ook mensen worden uitgedaagd in het bewegen in de buitenlucht. Het verkeer bij het binnen rijden in de straat door middel van minimale details wakker wordt geschud dat er een nieuw gebied binnen wordt gereden waar spelende kinderen actief zijn.

WAKE UP MOMENT

Door niet alleen naar de speellocatie te kijken maar ook naar de connectie punten die de toegang zijn naar de speelruimte. Ervoor zorgen dat deze punten een minimale interpretatie hebben in het wegdek wat zorgt voor een wake-up moment. Gebruik maken van verschillende materialen en structuren in het wegdek en de speelruimte een onderdeel te maken van de openbare ruimte inplaats van een geïsoleerde plek in de ruimte. Op deze manier komt iedereen meer met elkaar in contact op een veilige en bewuste manier.

Het ontwerp van het speelgebied ligt centraal in de woonwijk. Door op de Aldo van Eyck manier te benaderd. Door de plek te zien als en leeg canvas en te kijken naar de bestaande structuren in de urbanism-vorm van de wijk. Dit in combinatie met de filosofie van Bruno Munari over primaire vormen in de publieke ruimte ontstaat er een alles omvattend ontwerp. Een ontwerp dat gebaseerd is op de informatie van wat de kinderen van nu missen in de speeltuin. 

Wanneer je aan komt rijden met de auto of de fiets lijkt het alsof de weg doorloopt door de speeltuin heen. Echter wordt dit tegen gehouden door jumping stone’s die voor de kinderen een vorm is om van de een naar het andere deel van de speeltuin te springen, als of je van steen naar staan over een rivier springt. De stenen zorgen er ook voor de veiligheid van de kinderen zodat auto’s niet de speeltuin in kunnen rijden maar goed moeten kijken dat ze de bocht om gaan. Maar er is wel een veilige open verbinding  met de ruimte rondom de speelplek. 

Dit soort interpretaties zorgen ervoor dat het verkeer met een minimale snelheid door de speelruimte rijd en de veiligheid op deze manier op een positieve manier wordt gewaarborgd zonder elke functies in een eigen geïsoleerde ruimte te plaatsen en er geen overzicht is.

De centrale cirkel staat voor een race parcours die op verschillende manier gebruikt kan worden. Kinderen maken steeds mee gebruik van attributen als stepjes en skeelers waarin huidige speeltuinen geen ruimte voor is, kinderen eindigen op de open bare weg tussen het overige verkeer waar gevaarlijke situaties kunnen ontstaan. Door de cirkel van knal geel asfalt te maken en te laten overlappen met de straat, hellend naar binnen toe om de veiligheid van uit-de-bocht vliegen te voorkomen. De cirkel is zichtbaar vanaf alle kanten en laat je weten dat er een speelruimte is, de kinderen zijn zichtbaar in beeld en niet verstopt achter een hek.

OM TE BOUWEN

Een zandbak met goed zand om te bouwen is een vereiste voor elke speeltuin. Kinderen kunnen hier al hun creativiteit in kwijt wat elke dag anders is. Door de zandbak te laten overlappen over de speelruimte wordt de cirkel doorbroken. Aan één kant komt een schommel wat staat als symbool dat dit een speelplek is om te spelen. In de gesprekken met de kinderen komt naar voren dat niet specifiek dit speeltoestel een favoriet speeltoestel is maar een herkenning voor de plek waar ze kunnen spelen. Het cirkelparcours wordt opgesplitst in twee delen. Dit omdat het zand rondom de schommel aan veiligheidspunten moet voldoen waar niet goed mee gebouw kan worden, het zand aan de andere kant is steviger zand en leent zich hier wel voor.

In het verloop van de zandbak is een klein pleintje waar op een grid is aanbracht. Dit grid in de stenen zorgt ervoor dat verschillende spellen gespeeld kunnen worden. Een vierkant is de vorm met de meeste opties om te spelen. De verschillende vierkant kunnen door middel van stoepkrijt een complete invulling krijgen. Maar ook verschillende bal spellen kunnen makkelijk toegepast worden.

De twee bankjes zijn zo in de speelruimte geplaatst dat de afstand tussen het kind en de volwassene groot genoeg is om als kind het gevoel te hebben dat je op jezelf bent en als ouder dicht genoeg bij bent om een oogje in het zeil te houden.

De monkeybar overlapt met het pleintje en gaat door op het aangrenzende grasveld. De hoogte die boven op de stenen staat is de maximale hoogte van zestig cm waardoor er geen specifiek veiligheid ondergrond nodig is. Boven het gras is er een maximale hoogte van 150 cm waar geen specifiek veiligheid ondergrond onder hoeft. De monkeybar is een element in de speelruimte met een minimaal design en leent zich voor verschillende doeleinde in de fantasie voor de kinderen. 

 

Door dat er een gedeelte op het gras staat ontstaat er automatisch een kleine doel wat gebruikt kan worden om te voetballen op het grasveld.

Door in de aanrij route verschillende soorten stenen te beruiken met verschillende structuren wordt de bestuurder alert gemaakt dat er een nieuwe gebied aan komt, op deze manier wort de bestuurder bewust waar die is en wat er gebeurd.